มาตรา ๑๐๖

มาตรา ๑๐๖

• คำร้องขอให้ปล่อยผู้ต้องหาหรือจำเลยชั่วคราวโดยไม่ต้องมีประกันหรือมีประกัน
• หรือมีประกันและหลักประกัน
• ไม่ว่าผู้นั้นต้องควบคุมหรือขังตามหมายศาล
• ย่อมยื่นได้โดยผู้ต้องหา จำเลย หรือผู้มีประโยชน์เกี่ยวข้องดังนี้

(๑)

• เมื่อผู้ต้องหาถูกควบคุมอยู่และยังมิได้ถูกฟ้องต่อศาล
• ให้ยื่นต่อพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการ แล้วแต่กรณี

(๒)

• เมื่อผู้ต้องหาต้องขังตามหมายศาลและยังมิได้ถูกฟ้องต่อศาลให้ยื่นต่อศาลนั้น

(๓)

• เมื่อผู้ต้องหาถูกฟ้องแล้ว
• ให้ยื่นต่อศาลชั้นต้นที่ชำระคดีนั้น

(๔ )

• เมื่อศาลอ่านคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์แล้ว
  • แม้ยังไม่มีการยื่นอุทธรณ์หรือฎีกา
  • หรือมีการยื่นอุทธรณ์หรือฎีกาแล้วแต่ยังไม่ได้ส่งสำนวนไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกา
• ให้ยื่นต่อศาลชั้นต้นที่ชำระคดีนั้น

• ในกรณีที่ศาลชั้นต้นเห็นสมควรให้ปล่อยชั่วคราว
• ให้ศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตมิฉะนั้นให้รีบส่งคำร้องพร้อมสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเพื่อสั่ง แล้วแต่กรณี

(๕)

• เมื่อศาลส่งสำนวนไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาแล้ว
  • จะยื่นต่อศาลชั้นต้นที่ชำระคดีนั้น
  • หรือจะยื่นต่อศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกา
  • แล้วแต่กรณีก็ได้

• ในกรณีที่ยื่นต่อศาลชั้นต้น
• ให้ศาลชั้นต้นรีบส่งคำร้องไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเพื่อสั่ง แล้วแต่กรณี