มาตรา ๑๐๘

มาตรา ๑๐๘

• ในการวินิจฉัยคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราว
• ต้องพิจารณาข้อเหล่านี้ประกอบ

(๑)

• ความหนักเบาแห่งข้อหา

(๒)

• พยานหลักฐานที่ปรากฏแล้วมีเพียงใด

(๓)

• พฤติการณ์ต่าง ๆ แห่งคดีเป็นอย่างไร

(๔)

• เชื่อถือผู้ร้องขอประกันหรือหลักประกันได้เพียงใด

(๕)

• ผู้ต้องหาหรือจำเลยน่าจะหลบหนีหรือไม่

(๖)

• ภัยอันตรายหรือความเสียหายที่จะเกิดจากการปล่อยชั่วคราวมีเพียงใดหรือไม่

(๗)

• ในกรณีที่ผู้ต้องหาหรือจำเลยต้องขังตามหมายศาล
• ถ้ามีคำคัดค้านของพนักงานสอบสวน
• พนักงานอัยการ
• โจทก์
• หรือผู้เสียหาย แล้วแต่กรณี
• ศาลพึงรับประกอบการวินิจฉัยได้

• เพื่อประโยชน์ในการดำเนินการตามวรรคหนึ่ง
• เจ้าพนักงานซึ่งมีอำนาจสั่งให้ปล่อยชั่วคราวหรือศาลอาจรับฟังข้อเท็จจริง
• รายงานหรือความเห็นของเจ้าพนักงานซึ่งกฎหมายกำหนดให้มีอำนาจหน้าที่ที่เกี่ยวกับการนั้นเพื่อประกอบการพิจารณาสั่งคำร้องด้วยก็ได้

• ในการอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว
• เจ้าพนักงานซึ่งมีอำนาจสั่งให้ปล่อยชั่วคราวหรือศาลจะกำหนดเงื่อนไขเกี่ยวกับที่อยู่หรือเงื่อนไขอื่นใดให้ผู้ถูกปล่อยชั่วคราวปฏิบัติ
• หรือในกรณีที่ผู้นั้นยินยอมจะสั่งให้ใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หรืออุปกรณ์อื่นใดที่สามารถใช้ตรวจสอบหรือจำกัดการเดินทางของผู้ถูกปล่อยชั่วคราวก็ได้
• ทั้งนี้ เพื่อป้องกันการหลบหนี
  • หรือภัยอันตราย
  • หรือความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น
• แต่ถ้าผู้ถูกปล่อยชั่วคราวมีอายุไม่ถึงสิบแปดปีบริบูรณ์
• แม้ผู้นั้นยินยอม
• จะสั่งให้ใช้อุปกรณ์ดังกล่าวได้ต่อเมื่อผู้นั้นมีพฤติการณ์ที่อาจเป็นภัยต่อบุคคลอื่นอย่างร้ายแรง
• หรือมีเหตุสมควรประการอื่น