ข้ามไปยังเนื้อหา
สารบัญ ตัวบท มาตรา ๑๙๒ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

มาตรา ๑๙๒

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ใช้บังคับอยู่

มาตรา ๑๙๒

  • ห้ามมิให้พิพากษา
    • หรือสั่ง
    • เกินคำขอ
    • หรือที่มิได้กล่าวในฟ้อง
  • ถ้าศาลเห็นว่าข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในการพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงดังที่กล่าวในฟ้อง
  • ให้ศาลยกฟ้องคดีนั้น
  • เว้นแต่ข้อแตกต่างนั้นมิใช่ในข้อสาระสำคัญและทั้งจำเลยมิได้หลงต่อสู้
  • ศาลจะลงโทษจำเลยตามข้อเท็จจริงที่ได้ความนั้นก็ได้
  • ในกรณีที่ข้อแตกต่างนั้นเป็นเพียงรายละเอียด
  • เช่น
  • เกี่ยวกับเวลาหรือสถานที่กระทำความผิดหรือต่างกันระหว่างการกระทำผิดฐานลักทรัพย์
  • กรรโชก
  • รีดเอาทรัพย์
  • ฉ้อโกง
  • โกงเจ้าหนี้
  • ยักยอก
  • รับของโจร
  • และทำให้เสียทรัพย์
  • หรือต่างกันระหว่างการกระทำผิดโดยเจตนากับประมาท
  • มิให้ถือว่าต่างกันในข้อสาระสำคัญ
  • ทั้งมิให้ถือว่าข้อที่พิจารณาได้ความนั้นเป็นเรื่องเกินคำขอหรือเป็นเรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษ
  • เว้นแต่จะปรากฏแก่ศาลว่าการที่ฟ้องผิดไปเป็นเหตุให้จำเลยหลงต่อสู้
  • แต่ทั้งนี้ศาลจะลงโทษจำเลยเกินอัตราโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดที่โจทก์ฟ้องไม่ได้
  • ถ้าศาลเห็นว่าข้อเท็จจริงบางข้อดังกล่าวในฟ้อง และตามที่ปรากฏในทางพิจารณาไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ
  • ห้ามมิให้ศาลลงโทษจำเลยในข้อเท็จจริงนั้น ๆ
  • ถ้าศาลเห็นว่าข้อเท็จจริงตามฟ้องนั้นโจทก์สืบสม แต่โจทก์อ้างฐานความผิดหรือบทมาตราผิด
  • ศาลมีอำนาจลงโทษจำเลยตามฐานความผิดที่ถูกต้องได้
  • ถ้าความผิดตามที่ฟ้องนั้นรวมการกระทำหลายอย่าง แต่ละอย่างอาจเป็นความผิดได้อยู่ในตัวเอง
  • ศาลจะลงโทษจำเลยในการกระทำผิดอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่พิจารณาได้ความก็ได้
กำลังฟัง · ป.วิ.อ.
มาตรา ๑๙๒ ๖ วรรค · ราว ๔ นาที
1×
1 รอบ