มาตรา ๒๒๖/๒

มาตรา ๒๒๖/๒

• ห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานหลักฐานที่เกี่ยวกับการกระทำความผิดครั้งอื่นๆ
  • หรือความประพฤติในทางเสื่อมเสียของจำเลย
• เพื่อพิสูจน์ว่าจำเลยเป็นผู้กระทำความผิดในคดีที่ถูกฟ้องเว้นแต่พยานหลักฐานอย่างหนึ่งอย่างใดดังต่อไปนี้

(๑)

• พยานหลักฐานที่เกี่ยวเนื่องโดยตรงกับองค์ประกอบความผิดของคดีที่ฟ้อง

(๒)

• พยานหลักฐานที่แสดงถึงลักษณะ
• วิธี
• หรือรูปแบบเฉพาะในการกระทำความผิดของจำเลย

(๓)

• พยานหลักฐานที่หักล้างข้อกล่าวอ้างของจำเลยถึงการกระทำ
• หรือความประพฤติในส่วนดีของจำเลย

• ความในวรรคหนึ่งไม่ห้ามการนำสืบพยานหลักฐานดังกล่าว
• เพื่อให้ศาลใช้ประกอบดุลพินิจในการกำหนดโทษหรือเพิ่มโทษ