มาตรา ๒๓๐/๒

มาตรา ๒๓๐/๒

• ในกรณีที่ไม่อาจสืบพยานตามมาตรา ๒๓๐/๑ ได้
• เมื่อคู่ความร้องขอหรือศาลเห็นสมควร
• ศาลอาจอนุญาตให้เสนอบันทึกถ้อยคำยืนยันข้อเท็จจริงหรือความเห็นของผู้ให้ถ้อยคำซึ่งมีถิ่นที่อยู่ในต่างประเทศต่อศาลแทนการนำพยานบุคคลมาเบิกความต่อหน้าศาลได้
• แต่ทั้งนี้
• ไม่ตัดสิทธิผู้ให้ถ้อยคำที่จะมาศาลเพื่อให้การเพิ่มเติม

• บันทึกถ้อยคำตามวรรคหนึ่ง
• ให้มีรายการดังต่อไปนี้

(๑)

• ชื่อศาลและเลขคดี

(๒)

• วัน เดือน ปี และสถานที่ที่ทำบันทึกถ้อยคำ

(๓)

• ชื่อและสกุลของคู่ความ

(๔)

• ชื่อ
• สกุล
• อายุ
• ที่อยู่
• และอาชีพของผู้ให้ถ้อยคำ
• และความเกี่ยวพันกับคู่ความ

(๕)

• รายละเอียดแห่งข้อเท็จจริง
• หรือความเห็นของผู้ให้ถ้อยคำ

(๖)

• ลายมือชื่อของผู้ให้ถ้อยคำ
• และคู่ความฝ่ายผู้เสนอบันทึกถ้อยคำ

• สำหรับลายมือชื่อของผู้ให้ถ้อยคำให้นำมาตรา ๔๗ วรรคสาม
• แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
• มาใช้บังคับโดยอนุโลม

• ห้ามมิให้แก้ไขเพิ่มเติมบันทึกถ้อยคำที่ได้ยื่นไว้แล้วต่อศาล
• เว้นแต่เป็นการแก้ไขข้อผิดพลาดหรือผิดหลงเล็กน้อย