ข้ามไปยังเนื้อหา
สารบัญ ตัวบท มาตรา ๒๓๗ ทวิ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

มาตรา ๒๓๗ ทวิ

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ใช้บังคับอยู่

มาตรา ๒๓๗ ทวิ

  • ก่อนฟ้องคดีต่อศาล
  • เมื่อมีเหตุอันควรเชื่อได้ว่าพยานบุคคลจะเดินทางออกไปนอกราชอาณาจักร
    • ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง
    • หรือเป็นบุคคลมีถิ่นที่อยู่ห่างไกลจากศาลที่พิจารณาคดีหรือมีเหตุอันควรเชื่อว่าจะมีการยุ่งเหยิงกับพยานนั้นไม่ว่าโดยทางตรงหรือทางอ้อม
    • หรือมีเหตุจำเป็นอื่นอันเป็นการยากแก่การนำพยานนั้นมาสืบในภายหน้า
  • พนักงานอัยการโดยตนเองหรือโดยได้รับคำร้องขอจากผู้เสียหายหรือจากพนักงานสอบสวน
  • จะยื่นคำร้องโดยระบุการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าผู้ต้องหาได้กระทำผิดต่อศาลเพื่อให้ศาลมีคำสั่งให้สืบพยานนั้นไว้ทันทีก็ได้
  • ถ้ารู้ตัวผู้กระทำความผิด และผู้นั้นถูกควบคุมอยู่ในอำนาจพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการ
  • ให้พนักงานอัยการนำตัวผู้นั้นมาศาล
  • หากถูกควบคุมอยู่ในอำนาจของศาล
  • ให้ศาลเบิกตัวผู้นั้นมาพิจารณาต่อไป
  • เมื่อศาลได้รับคำร้องเช่นว่านั้น
  • ให้ศาลสืบพยานนั้นทันที
  • ในการนี้
  • ผู้ต้องหาจะซักค้านหรือตั้งทนายความซักค้านพยานนั้นด้วยก็ได้
  • ในกรณีตามวรรคสอง
  • ถ้าเป็นกรณีที่ผู้ต้องหานั้นถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดอาญา ซึ่งหากมีการฟ้องคดีจะเป็นคดีซึ่งศาลจะต้องตั้งทนายความให้ หรือจำเลยมีสิทธิขอให้ศาลตั้งทนายความให้ตามมาตรา ๑๗๓ ก่อนเริ่มสืบพยานดังกล่าว
  • ให้ศาลถามผู้ต้องหาว่ามีทนายความหรือไม่
  • ในกรณีที่ศาลต้องตั้งทนายความให้
  • ถ้าศาลเห็นว่าตั้งทนายความให้ทันก็ให้ตั้งทนายความให้และดำเนินการสืบพยานนั้นทันที
  • แต่ถ้าศาลเห็นว่าไม่สามารถตั้งทนายความได้ทันหรือผู้ต้องหาไม่อาจตั้งทนายความได้ทัน
  • ก็ให้ศาลซักถามพยานนั้นให้แทน
  • คำเบิกความของพยานดังกล่าวให้ศาลอ่านให้พยานฟัง
  • หากมีตัวผู้ต้องหาอยู่ในศาลด้วยแล้ว
  • ก็ให้ศาลอ่านคำเบิกความดังกล่าวต่อหน้าผู้ต้องหา
  • ถ้าต่อมาผู้ต้องหานั้นถูกฟ้องเป็นจำเลยในการกระทำผิดอาญานั้น
  • ก็ให้รับฟังคำพยานดังกล่าวในการพิจารณาคดีนั้นได้
  • ในกรณีที่ผู้ต้องหาเห็นว่า
  • หากตนถูกฟ้องเป็นจำเลยแล้ว
  • บุคคลซึ่งจำเป็นจะต้องนำมาสืบเป็นพยานของตนจะเดินทางออกไปนอกราชอาณาจักร
  • ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง
  • หรือเป็นบุคคลมีถิ่นที่อยู่ห่างไกลจากศาลที่พิจารณาคดี
  • หรือมีเหตุอันควรเชื่อว่าจะมีการยุ่งเหยิงกับพยานนั้นไม่ว่าโดยทางตรงหรือทางอ้อม
  • หรือมีเหตุจำเป็นอื่นอันเป็นการยากแก่การนำพยานนั้นมาสืบในภายหน้า
  • ผู้ต้องหานั้นจะยื่นคำร้องต่อศาลโดยแสดงเหตุผลความจำเป็น
  • เพื่อให้ศาลมีคำสั่งอนุญาตให้สืบพยานบุคคลนั้นไว้ทันทีก็ได้
  • เมื่อศาลเห็นสมควร
  • ให้ศาลมีคำสั่งอนุญาตให้สืบพยานนั้นและแจ้งให้พนักงานสอบสวนและพนักงานอัยการที่เกี่ยวข้องทราบ
  • ในการสืบพยานดังกล่าว
  • พนักงานอัยการมีสิทธิที่จะซักค้านพยานนั้นได้และให้นำความในวรรคสาม
  • วรรคสี่
  • และวรรคห้า
  • มาใช้บังคับโดยอนุโลม
  • ให้นำบทบัญญัติในมาตรา ๑๗๒ ตรี
  • มาใช้บังคับโดยอนุโลมแก่การสืบพยานที่เป็นเด็กอายุไม่เกินสิบแปดปี
กำลังฟัง · ป.วิ.อ.
มาตรา ๒๓๗ ทวิ ๘ วรรค · ราว ๖ นาที
1×
1 รอบ