มาตรา ๗๒

มาตรา ๗๒

• หมายปล่อยผู้ต้องหาหรือจำเลยซึ่งต้องขังอยู่ตามหมายศาล
• ให้ออกในกรณีดังต่อไปนี้

(๑)

• เมื่อศาลสั่งปล่อยชั่วคราว

(๒)

• เมื่อพนักงานอัยการหรือพนักงานสอบสวนขอให้ศาลปล่อย
• โดยเห็นว่าไม่จำเป็นต้องขังไว้ระหว่างสอบสวน

(๓)

• เมื่อพนักงานอัยการร้องต่อศาลว่าได้ยุติการสอบสวนแล้ว
• โดยคำสั่งไม่ฟ้องผู้ต้องหา

(๔)

• เมื่อพนักงานอัยการไม่ฟ้องผู้ต้องหาในเวลาที่ศาลกำหนด

(๕)

• เมื่อศาลไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีไม่มีมูลและสั่งให้ยกฟ้อง
• เว้นแต่เมื่อโจทก์ร้องขอและศาลเห็นสมควรให้ขังจำเลยไว้ระหว่างอุทธรณ์ฎีกา

(๖)

• เมื่อโจทก์ถอนฟ้องหรือมีการยอมความในคดีความผิดต่อส่วนตัว
• หรือเมื่อศาลพิจารณาแล้วพิพากษาหรือมีคำสั่งให้ยกฟ้อง
• เว้นแต่ศาลเห็นสมควรให้ขังจำเลยไว้ระหว่างอุทธรณ์ฎีกา

(๗)

• เมื่อศาลพิพากษาให้ลงโทษจำเลยอย่างอื่นซึ่งไม่ใช่โทษประหารชีวิต
• จำคุกหรือให้อยู่ภายในเขตที่อันมีกำหนด
• ถ้าโทษอย่างอื่นนั้นเป็นโทษปรับเมื่อจำเลยได้เสียค่าปรับแล้ว
  • หรือศาลให้ปล่อยชั่วคราวโดยมีกำหนดวันเพื่อให้จำเลยหาเงินค่าปรับมาชำระต่อศาล